از آن جاي كه سران قريش قدرت گرفتن دين اسلام را با منافع خود در تضاد مي‌ديدند ، در برابر رشد روز افزون دين مبين اسلام وحشت كرده و جنگ همه جانبه‌اي را آغاز كردند ؛ تا جايي كه هر كسي را كه مسلمان مي‌شد ؛ به ويژه اگر از بردگان و كنيزان بود ، به شدت مورد آزار و اذيت قرارمي‌ دادند تا از دين اسلام دست بكشند . نمونه بارز آن كشته شدن ياسر و همسرش سميه ، پدر و مادر عمار بود كه تحت شكنجه مشركان قريش به شهادت رسيدند. ايمان آوردن عمر ، از ديدگاه اهل تسنن : عمر بن الخطاب نيز كه از سران قريش به شمار مي‌آمد ، طبق شهادت بزرگان اهل سنت ، از كساني بود كه در برابر دين اسلام و پيامبر گرانقدر اسلام مقاومت شديدي مي‌كرد و هر كسي را كه مسلمان مي‌شد آزار و شكنجه قرار مي داد ؛ تا آن جا كه بسياري از مشركين از ترس وي اسلام نمي‌آوردند و يا اسلام خود را مخفي مي‌كردند و اگر اسلام آنان علني مي شد توسط عمر بن خطاب شكنجه مي‌شد . ما در اين جا فقط به دو مورد اكتفا مي كنيم . اذيت و آزار مسلمانان توسط عمر : ذهبي در تاريخ الإسلام و بسياري ديگر از بزرگان اهل سنت نوشته‌اند : عن عبد العزيز بن عبد الله بن عامر بن ربيعة عن أمه ليلى قالت : كان عمر من أشد الناس علينا في إسلامنا فلما تهيأنا للخروج إلى الحبشة جاءني عمر وأنا على بعير نريد أن نتوجه فقال : إلى أين يا أم عبد الله ؟ فقلت : قد آذيتمونا في ديننا فنذهب في أرض الله حيث لا نؤذى في عبادة الله فقال : صحبكم الله ثم ذهب فجاء زوجي عامر بن ربيعة فأخبرته بما رأيت من رقة عمر بن الخطاب فقال : ترجين أن يسلم ؟ قلت : نعم قال : فوالله لا يسلم حتى يسلم حمار الخطاب . يعني من شدته على المسلمين . تاريخ الإسلام ، ذهبي ، ج1 ،‌ ص181 و الكامل في التاريخ ، ج2 ،‌ ص 84 و البداية والنهاية ، ابن كثير ، ج 3 ، ص 100 و المستدرك ، الحاكم النيسابوري ، ج 4 ، ص 58 – 59 و السيرة النبوية ، ابن كثير ، ج 2 ، ص 32 – 33 و سيرة النبي (ص ) ، ابن هشام الحميري ، ج 1 ، ص 229 و ... . عبد الله بن عامر بن ربيعه از مادرش ليلي نقل مي کند که گفت : عمر از سختگير ترين مردمان در مورد اسلام آوردن ما بود ( مانع ما مي شد ) ؛ وقتي که خواستيم به حبشه برويم عمر به نزد من آمد در حاليکع من بر شتري بودم و مي خواستم که به راه بيفتم ؛ پس گفت : اي أم عبد الله به کجا مي روي ؟ پاسخ دادم : شما ما را به خاطر دينمان آزار داديد ؛ پس در زمين خدا به جايي مي رويم که به خاطر بندگي خدا آزار نشويم ! پس گفت : خدا همراه شما باشد ؛ پس شوهرم عامر بن ربيعة به نزد من آمد و او را از آنچه که ديده بودم يعني آرام شدن عمر ، با خبر کردم ؛ پس او به من گفت : آيا اميد داري که اسلام بياورد ؟ پاسخ دادم : آري ؛ گفت : قسم به خدا او اسلام نمي آورد تا اينکه الاغ خطاب هم اسلام آورد ( يعني حتي اگر الاغ هم اسلام بياورد او اسلام نمي آورد ) از بس که بر مسلمانان سخت گير بود . نحوه اسلام آوردن عمر : بسياري از علماي اهل سنت و از جمله ذهبي در تاريخ الاسلام ، محمد بن سعد در الطبقات الكبري و ابن عساكر در تاريخ دمشق ، اسلام آوردن عمر را اين گونه نقل كرده‌اند : عن أنس بن مالك قال : خرج عمر رضي الله عنه متقلدا السيف فلقيه رجل من بني زهرة فقال له : أين تعمد يا عمر ؟ قال : أريد أن أقتل محمدا ! قال : وكيف تأمن في بني هاشم وبني زهرة وقد قتلت محمدا ؟ فقال : ما أراك إلا قد صبأت . قال : أفلا أدلك على العجب إن ختنك وأختك قد صبآ وتركا دينك . فمشى عمر فأتاهما وعندهما خباب فلما سمع بحس عمر توارى في البيت فدخل فقال : ما هذه الهينمة ؟ وكانوا يقرءون طه قالا : ما عدا حديثا تحدثناه بيننا قال : فلعلكما قد صبأتما ؟ فقال له ختنه : يا عمر إن كان الحق في غير دينك ؟ فوثب عليه فوطئه وطئا شديدا فجاءت أخته لتدفعه عن زوجها فنفحها نفحة بيده فدمي وجهها فقالت وهي غضبى : وإن كان الحق في غير دينك إني أشهد أن لا إله إلا الله وأن محمدا عبده ورسوله . فقال عمر : أعطوني الكتاب الذي هو عندكم فأقراه وكان عمر يقرأ الكتاب فقالت أخته : إنك رجس وإنه لا يمسه إلا المطهرون فقم فاغتسل أو توضأ فقام فتوضأ ثم أخذ الكتاب فقرأ ( طه ) حتى انتهى إلى : * ( إنني أنا الله لا إله إلا أنا فاعبدني وأقم الصلاة لذكري ) * فقال عمر : دلوني على محمد فلما سمع خباب قول عمر خرج فقال : أبشر يا عمر فإني أرجو أن تكون دعوة رسول الله صلى الله عليه وسلم لك ليلة الخميس : اللهم أعز الإسلام بعمر بن الخطاب أو بعمرو بن هشام . وكان رسول الله صلى الله عليه وسلم في أصل الدار التي في أصل الصفا . فانطلق عمر حتى أتى الدار وعلى بابها حمزة وطلحة وناس فقال حمزة : هذا عمر إن يرد الله به خيرا يسلم وإن يرد غير ذلك يكن قتله علينا هينا قال : والنبي صلى الله عليه وسلم داخل يوحى إليه فخرج حتى أتى عمر فأخذ بمجامع ثوبه وحمائل السيف فقال : ما أنت بمنته يا عمر حتى ينزل الله بك من الخزي والنكال ما أنزل بالوليد بن المغيرة ؟ فهذا عمر اللهم أعز الإسلام بعمر فقال عمر : أشهد أن لا إله إلا الله وأنك عبد الله ورسوله . تاريخ الإسلام ، الذهبي ، ج 1 ، ص 174 – 175 و تاريخ المدينة ، ابن شبة النميري ، ج 2 ، ص 657 – 659 و تاريخ مدينة دمشق ، ابن عساكر ، ج 44 ، ص 34 – 35 و الطبقات الكبرى ، محمد بن سعد ، ج 3 ، ص 267 – 269 و...

علی ای همای رحمت تو چه آيتی خدا را    
که به ما سوا فکندی همه سايه ی هما را    

پیامبراكرم صلوات الله علیه فرمود: هر كس یك روز از ماه رجب را روزه بگیرد، مستوجب خشنودی خدا می شود و غضب الهی از او دور می گردد و دری از درهای جهنم بر روی او بسته می شود.

اعمال ماه های رجب و شعبان، جهت آماده ساختن روح برای شركت در میهمانی ماه مبارك رمضان می باشد. برای درك عظمت ماه رمضان باید از قبل خود را آماده نمائیم.

پیامبراكرم(ص) فرمود: ماه رجب، ماه استغفار امت من است. پس در این ماه بسیار طلب آمرزش كنید كه خدا آمرزنده و مهربان است.

اولین شب جمعه ماه رجب را لیلة الرغائب نامند. در این شب ملائك بر زمین نزول می كنند. برای این شب عملی از رسول خدا صلی الله علیه و آله ذكر شده است كه فضیلت بسیاری دارد و بدین قرار است:

روز پنج شنبه اول آن ماه - در صورت امكان و بلا مانع بودن-  روزه گرفته شود. چون شب جمعه شد؛ ما بین نماز مغرب و عشاءدوازده ركعت نماز اقامه شود كه هر دو ركعت به یك سلام ختم می شود و درهر ركعت یك مرتبهسوره حمد، سه مرتبهسوره قدر، دوازده مرتبهسوره توحید خوانده شود. و چون دوازده ركعت به اتمام رسید،هفتاد بار ذكر" اللهم صل علی محمد النبی الامی و علی آله" گفته شود.

پس از آن در سجده هفتاد بار ذكر" سبوح قدوس رب الملائكة والروح" گفته شود. پس از سر برداشتن از سجده، هفتاد بار ذكر" رب اغفر وارحم و تجاوز عما تعلم انك انت العلی الاعظم" گفته شود. در اینجا می توان حاجت خود را از خدای متعال درخواست نمود. ان شاء الله به استجابت می رسد.

پیامبراكرم صلوات الله علیه در فضیلت این نماز می فرماید:

كسی كه این نماز را بخواند، شب اول قبرش خدای متعال ثواب این نماز را با زیباترین صورت و با روی گشاده و درخشان و با زبان فصیح به سویش می فرستد. پس او به آن فرد می گوید: ای حبیب من، بشارت بر تو باد كه از هر شدت و سختی نجات یافتی.

میّت می پرسد تو كیستی؟ به خدا سوگند كه من صورتی زیباتر از تو ندیده ام و كلامی شیرین تر از كلام تو نشنیده ام و بویی، بهتر از بوی تو نبوئیده ام.

آن زیباروی پاسخ می دهد: من ثواب آن نمازی هستم كه در فلان شب از فلان ماه از فلان سال به جا آوردی. امشب به نزد تو آمده ام تا حق تو را ادا كنم و مونس تنهایی تو باشم و وحشت را از تو بردارم و چون در صور دمیده شود و قیامت بر پا شود، من سایه بر سر تو خواهم افكند.

«امام ابوالحسن على النقى الهادى» - عليه السلام - پيشواى دهم شيعيان، در نيمه ذيحجه سال 212 هجرى در اطراف مدينه در محلى به نام «صريا» به دنيا آمد(1). پدرش پيشواى نهم، امام جواد - عليه السلام - و مادرش بانوى گرامى «سمانه» است كه كنيزى با فضيلت و تقوا بود (2).

مشهورترين القاب امام دهم، «نقى» و «هادى» است، و به آن حضرت «ابوالحسن الثالث» نيز مى‏گويند (3).

امام هادى - عليه السلام - در سال 220 هجرى پس از شهادت پدر گراميش برمسند امامت نشست و در اين هنگام هشت ساله بود. مدت امامت آن بزرگوار 33 سال و عمر شريفش 41 سال و چند ماه بود و در سال 254 در شهر سامراء به شهادت رسيد.

ماه مبارک رجب آمده تا دلهای مجذوب را به ميهمانی شعبان ببرد.

رجب واقعاً ماه خداست. ماهی که تلنگری به دلت ميخورد که معبودت را چگونه می پرستی و....

خوشا به حال آنانکه رجب را از پيشگاه معبود شروع کردند و به سوی نور شتافتند.

هلال ماه رجب، زندگي و تولـدي دوباره را بـه عاشقان نويد مي دهد. ماه رجـب فصل جديدي در كتاب زندگي مي گشايد كه از عطر دل انگيز نيايش سرشار است. پيامبر رحمت (صلي الله عليه و آله) با ديدن هلال ماه مبارك رجب، دست به دعا بر مي داشت و پس از حمد و ثناي الهي، سي بار تكبير و لااله الا اللّه مي گفت و مي فرمود: ماه رجب، ماه استغفار براي امت من است. در اين ماه بسيار طلب آمرزش كنيد كه خداوند آمرزنده مهربان است.

در ماه رجب فرشته اي تا صبح اينگونه ندا مي دهد: خوشا به حال رجبيّون، خوشا به حال آنان كه والايي ماه رجب را دريافته اند، خوشا به حال آنان كه از بركت ماه رجب نصيبي اندوخته اند.

پوينده طريق بندگی و سالك راه ملكوت و رهسپار وادی معرفت و چشم انتظار بهار طاعت و مشتاق دعا و مناجات و مسئلت كه شير روز و زاهدی در دل ظلمت است و با اقليم توحيد آشنايی دارد و از جام محبت و دلدادگی جرعه هايی جانبخش نوشيده و طالب قرب، كرامت، تعالی و فضيلت می باشد گاه رسيدن پر بركت سال همچون رجب، شعبان و رمضان همچون انسان هايی تشنه و مشتاق در انتظار گمشده آشنای خود در اين مواقع بسر می برد تا از آب گوارا و نوشين حيات و معنويت سيراب شده و روح و روان خود را جانی نوين و طيب و طاهر ببخشد و با نظافت خانه دل و آراستن درون، خود را برای ميهمانی خدا و درك ليله القدر ماه مبارك مهيا كند.

آنان كه در وادی مراقبه و شهود در محضر خدای متعال گام برمی دارند چه خوب قدر چنين ايامی را می دانند و بسيار سخت تر و هوشيارتر و جدی تر از دنياطلبان، به دنبال آن هستند تا مبادا سودی فانی و متاعی ارزانی از اين نشئه از دستشان بيرون رود، مراقبند تا نكند نفعی باقی و تجارتی راقی برای آخرت، از كفشان ربوده گردد كه زيان و نقصان را در اين می بينند.

بر كسی كه می خواهد به تصفيه درون بپردازد لازم است كه برای دستيابی به خرسندی خداوند تمامی توش و توان خود را به كار گيرد و برای خالص نمودن اعمال و احوال خويش و مصون نگه داشتن آنها از هر گزندی، در ايام ماه رجب مبادرت ورزد كه اگر بنده ای به اندك عملی به اين شيوه و با اين خصوصيات توفيق يابد او را كفايت می كند، زيرا پاداشی كه پروردگار برای عمل ناب و عاری از آلودگی خودخواهی و شرك و نفاق، در نظر گرفته از حساب و شماره بيرون است.

از امام صادق(ع) نقل شده كه پیامبر ختمی مرتبت، حضرت محمد مصطفی (ص) فرمود:

ماه رجب، ماه خداست در غايت حرمت و فضيلت. اگر کسي روزی از اين ماه را روزه بگيرد خدای را خشنود و شعله غضب الهي را خاموش نموده است و دري از درهاي جهنم به روي او بسته مي شود. رجب ماه استغفار امت من است، پس در اين ماه طلب آمرزش كنيد كه خداوند آمرزنده و مهربان است و رجب را ((اصب)) می گويند زيرا كه رحمت خداوند در اين ماه بر امت من بسيار ريخته می شود، پس بسيار بگوئيد استغفر الله و اسئله التوبه.

اولين شب جمعه ماه رجب را ليلة الرغائب نامند. در اين شب ملائك بر زمين نزول مي كنند. براي اين شب عملي از رسول خدا صلي الله عليه و آله ذكر شده است كه فضيلت بسياري دارد و بدين قرار است:

روز پنج شنبه اول آن ماه - در صورت امكان و بلا مانع بودن-  روزه گرفته شود. چون شب جمعه شد، ما بين نماز مغرب و عشاء دوازده ركعت نماز اقامه شود كه هر دو ركعت به يك سلام ختم مي شود و در هر ركعت يك مرتبه سوره حمد، سه مرتبه سوره قدر، دوازده مرتبه سوره توحيد خوانده شود. و چون دوازده ركعت به اتمام رسيد، هفتاد بار ذكر "اللهم صل علي محمد النبي الامي و علي آله" گفته شود. پس از آن در سجده هفتاد بار ذكر "سبوح قدوس رب الملائكة و الروح" گفته شود. پس از سر برداشتن از سجده، هفتاد بار ذكر "رب اغفر وارحم و تجاوز عما تعلم انك انت العلي الاعظم" گفته شود. در اينجا مي توان حاجت خود را از خداي متعال درخواست نمود. ان شاء الله به استجابت مي رسد.

پيامبر اكرم صلوات الله عليه در فضيلت اين نماز مي فرمايد: كسي كه اين نماز را بخواند، شب اول قبرش خداي متعال ثواب اين نماز را با زيباترين صورت و با روي گشاده و درخشان و با زبان فصيح به سويش مي فرستد. پس او به آن فرد مي گويد: اي حبيب من، بشارت بر تو باد كه از هر شدت و سختي نجات يافتي. ميّت مي پرسد تو كيستي؟ به خدا سوگند كه من صورتي زيباتر از تو نديده ام و كلامي شيرين تر از كلام تو نشنيده ام و بويي، بهتر از بوي تو نبوئيده ام. آن زيباروي پاسخ مي دهد: من ثواب آن نمازي هستم كه در فلان شب از فلان ماه از فلان سال به جا آوردي. امشب به نزد تو آمده ام تا حق تو را ادا كنم و مونس تنهايي تو باشم و وحشت را از تو بردارم و چون در صور دميده شود و قيامت بر پا شود، من سايه بر سر تو خواهم افكند.

مقام مادر از دیدگاه بزرگان

در دنیا دو تصویر برای من زیباست، تصویر گل و تصویر مادرم.

بالزاک

تار و پود روح مادر را از مهربانی بافته اند.

امرسون

مادر شاهکار طبیعت است.

گوته

مادر سازنده جهان و تابلوی آفریدگار است.

بتهوون

یک بوسه مادر من بود که مرا نقاش کرد.

رافائیل

شاید یک مادر بتواند با فرزند بالغ خود مخالفت کند اما هرگز نمی تواند در برابر کودک خردسالش که بازوان کوچکش را به سویش دراز کرده تا او را درآغوش بگیرد مخالفت کند.

ماریا فون تراپ

وقتی مردم از شغلم می پرسند می گویم: قبل از هر چیز من یک مادرم.

فرزندان شما نماینده افکارتان هستند آنان در حکم جملاتی هستند که عقاید شما را بیان می کنند.

ژاکلین جکسون

مادر واسطه ای است که از طریق وی کودک نورسیده وجود خود را به صورت یک انسان اجتماعی متحول می کند.

بیتا رانک

زمانی که یک مادر به فرزندش نگاه می کند که آرام در میان عروسکهایش به خواب رفته است، به این فکر می کند که فردایشان هرچه قدر هم زیبا باشد هرگز نمی تواند جای آن لحظه ناب را بگیرد.

ژوآن بینز

یادم می آید وقتی ساعت دو نیمه شب با صدای کودک گرسنه ام از خواب برمی خواستم از دیدار دوباره اش تمام وجودم لبریز از شادی و عشق می گشت.

مارگارت درابل

ناگهان عشق چون موجی در وجودم پیچید و وادرام کرد تا به سوی گهواره بروم و آن موجود کوچک و معصوم را در آغوش بگیرم.

... آن روزها كه مرا در حرا با خدا خلوتي دوست داشتني بود، جبرئيل؛ اين قاصد ميان عاشق و معشوق، اين رابط ميان عابد و معبود، اين ملك خوب و پاك و صميمي، اين امين رازهاي من و پيام‌هاي خداوند، پيام آورد كه معبود، چهل شبانه روز تو را مي‌خواند، يك خلوت مدام چهل روزه از تو مي‌طلبد... و من كه جان مي‌سپردم به پيام‌هاي الهي و آتش اشتياقم زبانه مي‌كشيد بادم خداوندي، انگار خدا با همه بزرگي‌اش از آن من شده باشد، بال درآوردم و جانم را در التهاب آن پيام عاشقانه گداختم.

آري، جز خدا و جبرئيل و شوي تو كسي چه مي‌دانست حرا يعني چه؟ كسي چه مي‌داند خلوت با خدا يعني چه؟ اما... اما كسي بود در اين دنيا كه بسيار دوستش مي‌داشتم- خدا هميشه دوستش بدارد- دل نازكش را نمي‌توانستم نگران و آزرده ي خويش ببينم.
افطار آن شب از بهشت برايم به ارمغان آمده بود، طرف‌هاي غروب جبرئيل، آن ملك نازنين خداوند، با طبقي در دست، آمد و كنار نشست. سلام حيات آفرين خدا را به من رساند و گفت كه افطار اين آخرين روز ديدار را، محبوب جل و علا- از بهشت برايت هديه كرده است.

همان كه در وقت بي پناهي پناهم شد و در وقت تنگدستي، گشايشم و در سرماي سوزنده ي تكذيب دشمنان، تن پوش تصديقم؛ مادرت خديجه.

خدا هم نمي‌خواست او را در دل نگران و مشوش ببيند.

در آن پيام شيرين، در آن دعوت زلال، آمده بود كه اين چهل روز مفارقت از خديجه را برايش پيغام كنم. و كردم، عمار، آن صحابي وفادار را گسيل كردم:

"جان من! خديجه! دوري‌ام از تو، نه بواسطه ي كراهت و عداوت و اندوه است، خدا تو را دوست دارد و من نيز، خدا هر روز، بارها و بارها، تو را به رخ ملائكه خويش مي‌كشد، به تو مباهات مي‌كند و... من نيز.

اين ديدار چهل روزه ي من با آفريدگار و... ضمنا فراق تو، هم فرمان اوست. اين چهل شبانه روز را تاب بياور، آرام و قرار داشته باش و در خانه را به روي هيچكس نگشاي."

من چهل افطار در خانه ي فاطمه بنت اسد مي‌گشايم تا وعده ي الهي سرآيد و ديدار تازه گردد.« پيام كه به مادرت خديجه رسيد، اشك در چشمهايش حلقه زد و آن حلقه بر در چشمها ماند تا من در شام چهلم، حلقه از دربرداشتم و وقتي صداي دلنشين خديجه از پشت پنجره انتظار برآمد كه:

- كيست كوبنده ي دري كه جز محمد (صلي‌الله‌عليه‌و‌آله) شايسته كوفتن آن نيست؟ گفتم:

-محمدم.

دخترم! شادي و شعفي كه از اين ديدار در دل مادرت پديد آمد، در چشمايش درخششي آشكار مي‌گرفت. افطار آن شب از بهشت برايم به ارمغان آمده بود، طرف‌هاي غروب جبرئيل، آن ملك نازنين خداوند، با طبقي در دست، آمد و كنار نشست. سلام حيات آفرين خدا را به من رساند و گفت كه افطار اين آخرين روز ديدار را، محبوب جل و علا- از بهشت برايت هديه كرده است.

در پي او ميكائيل و اسرافيل هم آمدند- خدا ارج و قربشان را افزون كند- جبرئيل با ظرفي كه از بهشت آورده بود، آب بر دست هايم مي‌ريخت، ميكائيل شستشويشان مي‌داد و اسرافيل با حوله لطيفي كه از بهشت همراهش كرده بودند، اب از دستهايم مي‌سترد.

ببين دخترم! جان پدرت به فدايت كه همه ي مقدمات ولادت تو قدم به قدم از بهشت تكوين مي‌يافت.

اين را هم بازبگويم كه تو اولين كسي هستي كه به بهشت وارد مي‌شوي. تويي كه بهشت را براي بهشتيان افتتاح مي‌كني...

يك بار عايشه گفت: چرا اينقدر فاطمه را مي‌بويي؟ چرا اينقدر فاطمه را مي‌بوسي؟ چرا به هر ديدار فاطمه، تو جان دوباره مي‌گيري؟ گفتم: » خموش! عايشه! فاطمه بهشت من است، فاطمه كوثر من است، من از فاطمه بوي بهشت مي‌شنوم، فاطمه عين بهشت است، فاطمه جواز بهشت است، رضاي من در گروي رضاي فاطمه است، رضاي خدا در گروي رضاي فاطمه است، خشم فاطمه جهنم خداست و رضاي فاطمه بهشت خدا.« فاطمه جان! خاطر تو را نه فقط بدين خاطر مي‌خواهم كه تو دختر مني، تو سيده ي زنان عالمياني، تو برترين زن عالمي، خدا تو را چنين برگزيده است و خدا به تو چنين عشق مي‌ورزد.

اين را من از خودم نمي‌گويم، كدام حرف را من از جانب خودم گفته ام؟ آن شب كه به معراج رفته بودم، ديدم كه بر در بهشت به زيباترين خط نوشته است:
يك بار عايشه گفت: چرا اينقدر فاطمه را مي‌بويي؟ چرا اينقدر فاطمه را مي‌بوسي؟ چرا به هر ديدار فاطمه، تو جان دوباره مي‌گيري؟ گفتم: » خموش! عايشه! فاطمه بهشت من است، فاطمه كوثر من است، من از فاطمه بوي بهشت مي‌شنوم، فاطمه عين بهشت است.

خدايي جز خداي بي همتا نيست، محمد (صلي‌الله‌عليه‌و‌آله) پيامبر خداست. علي مشعوق خداست، فاطمه، حسن و حسين برگزيدگان خدا هستند و لعنت خدا بر آنان كه كينه ورز اين عزيزان خدا باشند. ..

آن روز كه من در خيمه‌اي نشسته بودم و بر كماني عربي تكيه كرده بودم يادت هست؟ تو و شوي گرامي‌ات علي و دو نور چشمم حسن و حسين نشسته بوديم و من براي چندمين بار اعلام كردم كه:

اي مسلمانان بدانيد: هر كسي كه با اينان- يعني با شما- در صلح و صفا باشد من با او در صلح و صفايم و هر كس با اينان- يعني با شما- به جنگ برخيزد، من با او در ستيزم، من كسي را دوست دارم كه اين عزيزان را دوست بدارد و دوست نمي‌دارند اين عزيزان را مگر پاك طينتان و دشمن نمي‌دارند اين عزيزان را مگر آلودگان و تردامنان"

مدت‌ها بود كه زنان عرب از خديجه همسر گرامي رسول خدا صلي الله عليه و آله به خاطر ازدواج با آن حضرت، فاصله گرفته بودند.

هاله‌اي از غم و اندوه او را گرفته بود و در خانه هيچ مونسي نداشت تا در نبود پيامبر صلي الله عليه و آله با او انس بگيرد كه ناگه سكوت مطلق شكسته شده و جنين با مادر خود سخن گفته و دلداريش مي‌دهد. اين بماند كه در اين مدت با مادر خود چه مي‌گفت و چه مي‌شنيد زيرا تاريخ به درستي از اين گفتگوهاي اسرارآميز پرده بر نداشته چرا كه مادر مؤ منان آن را در هاله‌اي از ابهام گذارد. راستي اين جنين كيست و حقيقت او چيست كه ماهها با مادر سخن مي‌گويد و او آنها را از پيامبر صلي الله عليه و آله كتمان مي‌كند.

نوشته‌اند روزي پيامبر صلي الله عليه و آله وارد خانه شد شنيد كه خديجه با كسي سخن مي‌گويد! از روي تعجب پرسيد: اي خديجه! با كه سخن مي‌گويي؟!

گفت: با اين جنين كه در شكم دارم، اوست كه با من سخن مي‌گويد و مايه انس من شده است .

پيامبر فرمود: اي خديجه بدان اين جبرئيل است كه به من مي‌گويد: اين جنين دختر است و خداوند نسل مرا از او قرار داده و از نسلش اماماني به عنوان جانشين من معين خواهد كرد.(1)

آري؛ جهان در انتظار مقدم عالي‌ترين نمونه زن بود كه تاكنون به خود نديده بود، كه با ميلادش براي زنان عالم هستي، الگو و اسوه قرار گيرد.

و اينك ... نزديك زايمان خديجه شده،از زنان عرب درخواست كمك كرد، اما آنها از روي كينه و دشمني كه با وي داشتند پاسخ منفي دادند و از هر گونه كمك امتناع ورزيدند.

او در اين فكر بود كه چه كند و چه كسي در اين مشكل به كمكش ‍ مي‌شتابد... ناگهان حضور چهار زن بلند بالاي سياه چهره را كه گويا از زنان بني هاشم بوده باشند، در خانه احساس نمود.

خديجه از ديدن آنها لرزه بر اندامش افتاد چرا كه تا كنون آنها را نديده بود...يكي از آنها گفت: اي خديجه! غم مخور؛ چرا كه ما فرستادگان پروردگار تو مي‌باشيم ما خواهران تو هستيم . من ساره و اين آسيه دختر مزاحم و آن مريم و آن يكي كلثم خواهر موسي بن عمران است . خداي ما را فرستاد تا در امر زايمان تو را ياري نماييم .
پيامبر (صلي الله عليه و اله و سلم) فرمود: اي خديجه بدان اين جبرئيل است كه به من مي‌گويد: اين جنين دختر است و خداوند نسل مرا از او قرار داده و از نسلش اماماني به عنوان جانشين من معين خواهد كرد

اين چهار زن در طرف راست و چپ و پيش رو و پشت سر خديجه قرار گرفتند، لحظاتي چند اين مولود با سعادت قدم به عرصه گيتي نهاد...آن مولود فاطمه بود... او بدنيا آمد تا زمين را نوراني كند، پس از آن كه آسمانها را از نور خود منور ساخته بود.از اين روي به هنگام ولادت فاطمه نوري از وجودش پديدار شد كه تمام خانه‌هاي مكه را در هاله‌اي از نور فرو برد و در شرق و غرب عالم هستي جايي نبود كه نور فاطمه در آن جا نتابيده باشد.

فاطمه عليهاالسلام را با كوثر شستشو داده و در دو پارچه سفيد پيچيده و از او خواستند تا سخن گويد.

فاطمه به اراده پروردگار، لب به سخن گشوده و رسالت و پيامبري محمد مصطفي صلي الله عليه و آله و ولايت علي عليه السلام و امامت يازده فرزندش را گواهي داد.(2)

مورخان سال روز ميلاد با سعادت فاطمه را بيستم ماه جمادي امثالي سال پنجم بعثت نگاشته اند.

مرحوم مفيد درباره اين روز مبارك مي‌نويسد:

روز بيستم ماه جمادي الاخر روزي است كه فاطمه زهرا عليهاالسلام دختر رسول خدا صلي الله عليه و آله متولد گرديد و آن روزي است كه همه ساله شادي و سرور مؤ منين تجديد مي‌شود، از اين روي مستحب است كه در روز ميلاد فاطمه عليهاالسلام كارهاي نيك انجام پذيرد و صدقه به فقرأ و مساكين داده شود.(3)

 
پي‌نوشت‌ها:

1- الخرايج و الجرايج ، ج 2، ص 524.

2- همان

3-مسار الشيعه ، ص 31

 

منبع:

فاطمه عليها سلام الگوى حيات زيبا

 روز فرشته_نه نه همون روز مادر_مبارک

بسم الله الرحمن الرحیم

همانا ما کوثر را به تو اعطا کردیم پس برای پرودگارت نماز بخوان وقربانی کن .   

  سوره مبارکه کوثر   آیه 2-1

خداوند از خشم فاطمه خشمگين و به سبب خشنودي او خشنود مي شود، فاطمه پاره تن من است، هر كس او را بيازارد مرا آزرده است آن كس كه با او دوستي ورزد با من دوستي ورزيده است. فاطمه قلب و روح من است، فاطمه بانوي زنان دو جهان است.            پیامبر اکرم (ص)

حضرت فاطمه زهرا (س) روز بیستم جمادی الثانی سال پنجم بعثت ، در مکه بدنیا آمد ، ایشان وارث صفات بارز مادر گرامیشان خدیجه بود . در بخشش و بلند نظری وحسن تربیت وارث مادر بزرگوارش ودر سجایای ملکوتی وارث پدر بزرگوارش بود.

*فاطمه (س) در نگاه حضرت مهدی (س)

حضرت مهدی (عج ) که جهان را با ظهور و احکام نورانی خود متحول  می کند و عدالت را در تمام زمین حاکم می گرداند فرموده اند که : دختر رسول خدا برای من سرمشق و الگوی نیکویی  است . حضرت مهدی (عج ) حضرت فاطمه زهرا را الگو و اسوه خود در رفتار و برنامه  حکومتی  خود می داند .

فاطمه (س) در اندیشه امام خمینی رحمه الله علیه

حضرت امام خمینی (ره) از فرزندان حضرت زهرا(س) است و در مکتب او پرورش یافته و عمر شریف خویش را در اهداف والای اسلام واهل بیت(ع) سپری نموده است. هم زمانی میلاد امام خمینی و میلاد فاطمه زهرا(س) بر اهمیت این مناسبت، دو چندان، افزوده است. حضرت امام در برخی از پیام ها و سخنرانی های خود به ترسیم و توصیف شخصیت جاودانه فاطمه زهرا(س) پرداخته اند، اما به این نکته نیز باید توجه داشت که آنچه بیان کرده اند تنها اشاره به بخشی از فضایل بی پایان و وصف ناشدنی زهرای مرضیه(س) است، که تبیین همه آن، اصولا از قدرت بشر خارج است.

اینک سخنان حضرت امام را تحت عناوینی چند ، به شما خواننده گرامی تقدیم می داریم:

1 - فاطمه)س) مایه افتخار

دردنیایی که درآن زندگی می کنیم، از گذشته تا حال، انسان ها برحسب دیدگاه خود از جهان و انسان و زندگی، به اشیاء یا اشخاصی افتخار می کرده اند و آنها را مایه فخر و مباهات خود دانسته اند، اما حضرت امام، فاطمه زهرا( س) را مایه افتخار می دانند.

الف( افتخار جهان هستی

روز پر افتخار ولادت زنی است که از معجزات تاریخ و افتخارات عالم وجود است.

"زنی که عالم به او افتخار دارد."

ب) افتخار خاندان وحی

"زنی که افتخار خاندان وحی، و چون خورشیدی بر تارک اسلام می درخشد."

"تاریخ اسلام گواه احترامات بی حد رسول خدا(ص) به این مولود شریف است."

ج) افتخار پیروان او

"برای زن ها کمال افتخار است که روزتولد حضرت صدیقه را روز زن قرار داده اند، افتخار است و مسؤولیت."

 -2فاطمه (س) تجلی کمال است.

" تمام هویت انسانی در او جلوه گر است. "

" تمام ابعادی که برای زن و برای یک انسان متصور است در فاطمه زهرا(س) جلوه کرده و بوده است. "

"یک انسان به تمام معنی انسان، تمام نسخه انسانیت ، تمام حقیقت زن، تمام حقیقت انسان، ... تمام حیثیت زن، تمام شخصیت زن ، فردا[ روز میلاد] موجود شد."

"تمام هویت های کمالی که در انسان متصور است و در زن تصور دارد، تمام، در این زن است."

-3 مقامات معنوی حضرت زهرا(س(

الف) " نور او قبل از خلقت بشر آفریده شده است."

"اصولاً رسول اکرم(ص) و ائمه) علیهم السلام) طبق روایاتی که داریم قبل از این عالم ، انواری بوده اند در ظل عرش... و مقاماتی دارند الی ماشاءالله... چنانکه به حسب روایات این مقامات معنوی برای حضرت زهرا(س) هم هست.

ب) موجودی ملکوتی و جبروتی

"او [ فاطمه زهرا] موجود ملکوتی است که در عالم انسان ظاهر شده است، بلکه موجود الهی جبروتی در صورت یک زن ظاهر شد است."

" معنویات، جلوه های ملکوتی، جلوه های الهی، جلوه های جبروتی، جلوه های ملکی و ناسوتی همه در این موجود است."

ج) مجمع اوصاف انبیاء(ع)

"فردا [ روز ولادت فاطمه زهرا[ همچون زنی متولد می شود که تمام خاصه های انبیاء در اوست."

د) تسبیحات فاطمه زهرا بهترین تعقیبات نماز

"و ازجمله تعقیبات شریفه، تسبیحات صدیقه طاهره (س) است که رسول خدا(ص) ، آن را به فاطمه (س) عطا فرمود. از حضرت صادق (ع) مرویست که این تسبیحات در هر روز، در تعقیبات هر نمازی پیش من محبوب تر است ازهزار رکعت نماز در هر روز.

و) مراوده با جبرئیل، بالاترین فضیلت زهرا(س)

"من راجع به حضرت صدیقه (س) خودم را قاصر می دانم ذکری بکنم، فقط اکتفا می کنم به یک روایت که در کافی شریفه است و با سند معتبر نقل شده و آن روایت این است که حضرت صادق (ع) می فرماید:

فاطمه (س) بعد از پدرش 75 روز زنده بودند، در این دنیا بودند و حزن و شدت بر ایشان غلبه داشت و جبرئیل امین می آمد خدمت ایشان و به ایشان تعزیت عرض می کرد و مسائلی از آینده نقل می کرد.

ظاهر روایت این است که در این 75  روز ، مراوده ای بوده است  یعنی رفت و آمد جبرئیل زیاد بوده است و گمان ندارم که غیر از طبقه اول از انبیاء عظام درباره کسی اینطور وارد شده باشد... مساله آمدن جبرئیل برای کسی یک مسأله ساده نیست ، خیال نشود که جبرئیل برای هر کسی می آید و امکان دارد بیاید، این یک تناسب لازم است بین روح آن کسی که جبرئیل می خواهد بیاید و مقام جبرئیل که روح اعظم است، چه ما قائل بشویم به این که قضیه ی  تنزل جبرئیل ، به واسطه روح اعظم خود این ولی است یا پیغمبر است، او تنزیل می دهد او را و وارد می کند تا مرتبه پایین، یا بگوییم که خیر، حق تعالی او را مأمور می کند که برو و این مسایل را بگو... تا تناسب مابین روح این کسی که جبرئیل می آید پیش او و بین جبرئیل که روح اعظم است نباشد، امکان ندارد این معنا، و این تناسب بین جبرئیل که روح اعظم است و انبیاء درجه اول بوده است مثل رسول خدا و موسی و عیسی و ابراهیم و امثال اینها، بین همه کس نبوده است... در هر صورت من این شرافت و فضیلت را از همه فضایلی که برای حضرت زهرا ذکر کرده اند، با این که آنها هم فضایل بزرگی است، این فضیلت را من بالاتر از همه می دانم... و این از فضایلی است که مختص حضرت صدیقه (س) است. "

سخنانی گوهربار در مورد مادر:

بهشت زیر قدمهای مادران است .   پیامبر اکرم «ص»

حق مادرت بر تو این است که بدانی او تو را در جایی حمل کرده است که هیچ کس حمل نمی کند و از میوه دلش آن به تو داد که هیچ کس به دیگری نمی دهد .     امام سجاد «ع»

خداوند به سپاسگزاری از خود پدر و مادر فرمان داده است از پدر و مادرش سپاس گزاری نکند ، خداوند را سپاس نگفته است . امام رضا «ع»

ما به انسان سفارش کردیم که به پدر ومادرش نیکی کند ، مادرش او را با رنج حمل کرد وبا رنج بر زمین نهاد .    سوره مبارکه احقاف ، آیه 15

*برگرفته از سایت www.aviny.com  

 شیعـﻪی واقعی – بخش دوم

پیغمبر گرامی اسلام صلی الله علیه و آله ، در بازگشت از آخرین سفر حج خود، سه روز در غدیر خم توقف کردند تا تمامی حاجیان در آن مکان تجمع کنند تا به حدیث غدیر گوش فرا دهند، بر طبق روایات حدود 120 هزار حاجی در این مراسم حضور داشتند.

دو نکته:

چرا این منظقه انتخاب شد، و چرا رسول اکرم صلی الله علیه و آله، در مکه پیام خود را به گوش مردم نرساندند؟

اولاً همه ساله در مکه تجمعات زیادی صورت مـﻰگیرد از جمله حج عمره و حج تمتع، و اگر برای این مراسم مکانی با اسمی خاص در نظر گرفته نمـﻰشد، این مسأله تاریخی نمـﻰشد، اما چون این واقعه فقط یک بار در آنجا رخ داده، لذا جاودانه مـﻰماند.
ثانیاً معلوم نبود که تمام حاجیان برای لبیک به دعوت پیامبر به مکه آمده باشند، اما وقتی همه در غدیر خم جمع شوند، به این معناست که دعوت حضرت محمد صلی الله علیه و آله را اجابت کردﻩاند.

مراسم حدوداً دو ساعت طول کشید، چون چند نفر باید صدای پیامبر صلی الله علیه و آله را در نقاط مختلف و با صدای بلند تکرار مـﻰکردند تا به گوش همگان برسد.
متأسفانه پس از صحبت پیغمبر صلی الله علیه و آله، مردم یادشان رفت. لذا اینکه ما هر سال در ماه محرم و عاشورا مراسمی برگزار مـﻰکنیم، به این دلیل است که نمـﻰخواهیم آن هم فراموش شود، این تجربه را از غدیر به دست آوردﻩایم. باید شعاری چون کل یوم عاشورا، برای غدیر هم مـﻰداشتیم.

حدیث غدیر

علامـﻪی امینی در کتاب الغدیر نام 300 عالم اهل سنت را نقل مـﻰکنند که حدیث غدیر را نقل کردﻩاند.
در ابتدا حضرت رسول صلی الله علیه و آله، به حمد و ثنای خداوند پرداخته و به وحدانیت خداوند شهادت داده و پروردگار را شکر مـﻰکنند.

مردم مطلبی را که مـﻰخواهم برایتان نقل کنم، به انتخاب خودم نبوده و بر من وحی شده است تا برای شما بیان کنم: 

يَا أَيُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ مَا أُنزِلَ إِلَيْكَ مِن رَّبِّكَ وَإِن لَّمْ تَفْعَلْ فَمَا بَلَّغْتَ رِسَالَتَهُ وَاللّهُ يَعْصِمُكَ مِنَ النَّاسِ إِنَّ اللّهَ لاَ يَهْدِي الْقَوْمَ الْكَافِرِينَ ۞

ای پیامبر آنچه از سوی پروردگارت بر تو نازل شده است [به مردم] برسان؛ و اگر چنین نکنی، رسالت او را نگزاردﻩای؛ و خداوند تو را از [آسیب] مردمان حفظ میکند؛ خداوند خدا نشناسان را هدایت نمیکند[1]

با این آیه مردم بیشتر دقت کردند.

ای مردم! علی بن ابـﻰطالب، برادر، وصی، خلیفـﻪی جانشین من بر امت من و امام بعد از من است. جایگاهش نسبت به من مانند جایگاه هارون نسبت به موسی است، با این تفاوت که هارون پس از موسی نبی شد، اما علی پس از من به امامت مـﻰرسد.

در این زمان آیـﻪی زیر نازل شد:

إِنَّمَا وَلِيُّكُمُ اللّهُ وَرَسُولُهُ وَالَّذِينَ آمَنُواْ الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلاَةَ وَيُؤْتُونَ الزَّكَاةَ وَهُمْ رَاكِعُونَ ۞

همانا سرور شما خداوند است و پیامبر او و مؤمنانی که نماز را بر پا میدارند و در حال رکوع زکات میدهند. [2]

ای مردم! زمانی که جبرئیل این پیغام را به من ابلاغ کرد، ترسیدم، چرا که برخی از مردم چنان نسبت به رابطـﻪی من و علی حساس هستند که به من مـﻰگویند اُذُن، یعنی هر چه علی مـﻰگوید من گوش مـﻰکنم.

در این زمان کافری در میان جمع برخاست و گفت خدایا! اگر محمد راست مـﻰگوید جان مرا بگیر. و بلافاصله به درک واصل شد.

سپس پیغمبر صلی الله علیه و آله، علی علیه السلام را بالا آوردند و در کنار خود قرار دادند:

مردم! بدانید، هر کس در گفتارم و در امامت شک کند، در دین شک کرده و اگر به یکی از امامان شک کند، در تمام ائمه شک کرده است. مردم! علی افضل مردم پس از من است، ملعون است، ملعون است، مغضوب است، مغضوب است کسی که گفتار مرا رد کند و با آن مخالفت بورزد. جبرئیل از جانب خدا فرمود که هر کس علی را برنتابد، بر اوست لعنت و غضب من.

یکی از مولویهای بلوچ هر گاه که مـﻰخواست بر بالین محتضری حاضر شود، اجازه نمـﻰداد فرد دیگری با او باشد. روزی برادر یکی از بیماران که در بستر مرگ بوده در پشت اتاق ایستاد تا ببیند و بشنود که در اتاق چه مـﻰگذرد. متوجه شد که این عالم اهل سنت دائماً به محتضر تلقین مـﻰکند که بوگو علی. ناچار داخل اتاق شد و علیت را جویا شد. مولوی هم گفت که هر کس بدون ولایت علی از دنیا برود جایش در جهنم خواهد بود. اما اگر این حرفها را به زندﻩها بگویم، دیگر به من اقتدا نخواهند کرد.

علی جنب خداست، و هیچ کس جز او نمـﻰتواند قرآن را برای شما توضیح دهد و تفسیر کند. والعن من انکر و اغضب من جهد حقه، خداوندا لعنت کن کسی که او را انکار کند و بر کسی که حق علی را بخورد خشم بگیر.

در این هنگام باز هم جبرئیل نازل شد و آیـﻪی زیر را تلاوت کرد:

الْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ وَأَتْمَمْتُ عَلَيْكُمْ نِعْمَتِي وَرَضِيتُ لَكُمُ الإِسْلاَمَ دِينًا ۞

امروز دین شما را به کمال رساندم و نعمتم را بر شما تمام کردم و دین اسلام را بر شما پسندیدم[3]

سپس حضرت محمد صلی الله علیه و آله، کمی از علی علیه السلام تعریف کرده و چنین ادامه مـﻰدهند:

ای مردم! بدانید آنچه ابلیس را از عرش اخراج کرد، حسادت بود.

اولین کسانی که به امام علی علیه السلام تبریک گفتند به ترتیب ابابکر، عمر و عثمان بودند که جملـﻪی معروف عمر در 270 کتاب اهل سنت موجود است: بخ بخ علیک یا امیرالمؤمنین.

پیام مرا به تمام مردم برسانید، حاضران به غائبان و پدران به پسران، تا روز قیامت.

نکتـﻪی 1

یکی از بزرگان شیعه به عالمی سنی گفت شما ابابکر را از پیغمبر بالاتر مـﻰدانید! و مـﻰگویید عقل او از رسول بیشتر بوده است!
عالم سنی با عصبانیت مـﻰگوید اصلاً چنین نیست، چه کسی چنین حرفی زده است؟
عالم بزرگوار شیعه هم پاسخ مـﻰدهد که شما معتقدید که ابابکر عقلش رسید تا برای بعد از خود جانشین تعیین کند، اما پیغمبر نفهمید! چرا انتخابات فقط در سقیفه بود؟

اسلام مـﻰگوید نبوت تمام شد، اما امامت آن را جمع مـﻰکند، پس از آن هم دموکراسی برقرار کنید.

نکتـﻪی 2

ای مردم! با اسلامتان بر خدا و بر من منت نگذارید که اعمالتان را باطل مـﻰکند و بر شما غضب مـﻰکند.

در قرآن هم داریم که خدا بر شما منت گذاشت که پیغمبر را برایتان فرستاد. و خود پیغمبر صلی الله علیه و آله هم مـﻰفرمایند ما اوذی نبی مثل ما اوذی، چرا وقتی کاری مـﻰکنیم بر خدا و اهل بیت علیهم السلام منت مـﻰگذاریم. این همه این بزرگواران اذیت شدند فقط و فقط به خاطر من و شما.

حضرت محمد شبها از خانه بیرون مـﻰزدند، همسر ایشان شک مـﻰکرد و تعقیبشان مـﻰکرد! تا به خارج از شهر رسید و دید پیغمبر همان جا به خاک افتاد و این آیه را با گریه و زاری زمزمه مـﻰکند:

إِنَّا مِنَ الْمُجْرِمِينَ مُنتَقِمُونَ ۞

ما از گناهکاران انتقام میگیریم. [4]

آیا باید به خاطر اسلام بر این بزرگواران منت بگذاریم؟!

عبدالله بن عمر مرد مقدسی بود، علی علیه السلام به فرمودند عبدالله! بیعت نمـﻰکنی؟ و او هم پاسخ داد احتیاط شرعی مـﻰکنم، کاری به دنیا و آخرت ندارم. امیرالمؤمنین علیه السلام فرمودند بترس، هر که با ما بیعت نکند باید با ظلم بیعت کند، یا باید علوی بود و یا اموی. توجیهاتی آورد و در نهایت با امام مسلمین بیعت نکرد، تا روزی که بالاجبار با پای حجاج بیعت کرد. این است معنای ذلت.

اگر امروز در مقابل دشمنان ایستادیم، سربلند خواهیم بود، نگو عیسی به دین خود، موسی به دین خود. اگر عیسی به دین خود ماند، موسی به دین خود نمـﻰماند.

چقدر فاصله است بین شعلـﻪهای آتش و آجرهای بزرگ. بدانید من ترساننده و نذیر هستم و علی بشیر، من منذر هستم و علی هادی، من پیامبر هستم و علی وصی. ای مردم! پایان بخش امامت فرزند اوست، غلبه کننده بر همـﻪی ادیان، منتقم از ظالمان، غالب هر قبیلـﻪی شرم و هدایت کنندﻩی آنها. گیرندﻩی انتقام هر خونی از اولیای خدا و یاری دهندﻩی دین خدا. از دریای عمیق استفاده مـﻰکند، او صاحب هر فضیلتی را به فضلش و هر جاهلی را به قدر جهلش اشاره مـﻰدهد. مژدﻩداده شده است، اوست که پیشینیان به او اشاره کردﻩاند. هیچ حقی نیست مگر همراه او.

خطبه تمام شد و از مردم خواستند تا با علی بن ابـﻰطالب بیعت کنند.

بسیاری از علمای اهل سنت، پس از مطالعـﻪی کتاب شریف الغدیر شیعه شدند. در اینجا سؤالی مطرح مـﻰشود:

Powered By
  BLOGFA.COM